Original Sins and the Mythical Origins of a Confessional Practice

Introduction

Vajrasattva

Vajrasattva

The “sins” of the title are not necessarily my own, although the origin of this post does perhaps lie in some mistakes I made in the (not too distant) past. In 2001, when Orgyen Tobgyal Rinpoche taught on the practice of confession known as Narak Kong Shak in Lerab Ling I served as his translator—a truly nerve-racking experience, as others can testify. I found the task particularly difficult when Rinpoche recounted the story translated below. Faced with a barrage of unfamiliar names and terminology, I could offer no more than a hopelessly garbled summary. What follows is therefore a long-delayed attempt to make amends for that initial mistranslation, and, hopefully, to provide an introduction to a significant but previously unexamined (in English, at least) myth.

The story of the brahmin Conch-Garlanded (Dung gi phreng ba can) and his betrayal at the hands of his own student, a prince—named Virtue-Beholder (dGe mthong) in some later versions—is referred to extensively in Nyingma literature, both in early terma revelations and in later kama (bka’ ma) compilations. It provides the origin for the confessional practice known as the ‘sovereign of remorseful purifications’ (’gyod tshangs rgyal po) and even the entire category of practices that appear under the rubric of “Dredging the Depths of Hell” (Na rak dong sprugs).

The earliest available form of the story, translated below, is also the most elaborate. It appears in a sixteen-chapter text called Restoration through Confession of Impairments and Breakages (Nyams chag bshags pa’i bskong), which is part of the Eight Heruka Gathering of the Bliss-Gone (bKa’ brgyad bde gshegs ’dus pa) cycle, discovered as a terma revelation by Nyangral Nyima Özer (Nyang ral nyi ma ’od zer, 1124–1192). This text also has an alternative title, Restoring Yogic Commitments (rNal ’byor gyi dam tshig bskang ba), together with an ‘Indian’ name, Dzo ki no sa swa ma pra di na ma, which could perhaps be reconstructed in Sanskrit as *Yogino-samaya-prāti-nāma. According to its colophon, the text was translated “by the master Padmasambhava and the lotsāwa Vairotsana”, an attribution that seemingly applies to the Eight Heruka Gathering of the Bliss-Gone cycle as a whole.

Similar but shorter versions of the same myth also appear as part of the Peaceful and Wrathful Deities: Self-Liberation in Enlightened Mind (Zhi khro dgongs pa rang grol) revelation, in texts called The Origins and History of the Sovereign Practice of Remorseful Purification (’Gyod tshang rgyal po’i byung khung lo rgyus dang bcas) and Abridged History of the Brahmin Conch-Garlanded (Bram ze dung phreng can gyi lo rgyus zur tsam). The myth was also well known to later authors: Jigme Lingpa (’Jigs med gling pa, 1730–1798), for instance, recounts it in his commentary on the Lama Gongdü (Bla ma dgongs ’dus) cycle, citing it as proof of the superiority of the confessional practices it spawned. And I have also found references to it in the writings of Mingyur Paldrön (1699–1769), Gyalse Shenpen Thaye (1800–1855) and Dilgo Khyentse Rinpoche (1910–1991).

This is not the place to go into detail about the various themes of the myth and their possible significance, but readers will immediately notice some similarities with the more famous story of the subjugation of Rudra. Most obviously, both myths centre on protagonists who commit terrible crimes and suffer the consequences in the lower realms, before eventually being saved through the buddhas’ compassionate intervention. Yet while the purpose of Rudra story is to explain the appearance of wrathful herukas capable of subjugating the terrifying demon of egotism, here the focus is on the extraordinary power of confessional practice. Even the very worst of negative actions, the story says, can be purified through these methods. And that explains the association with “dredging”, or emptying, the hells (Skt. naraka) from their very depths.

The chapter translated below is not the end of the story. In the following chapters of the same text the brahmin Human Turban is transported, together with a group of vidyādharas, to Akaniṣṭha. There they receive further instructions from Samantabhadra—and, in one chapter, Vajrasattva—on the methods of remorseful purification. By putting these methods into practice they purify their obscurations, accumulate wisdom, and pass through the various stages of realization, before ultimately attaining enlightenment.

One final note about spelling. Although in most versions the creature Rotten Form, who is the murderous prince’s reincarnation, is written as sems can lus srul po (or srul po can), a number of editions use the spelling hrul po in place of srul po, and this confusion has seemingly been carried over into some modern dictionaries.

Oṃ vajra sattva hūṃ

manuscript first page

First page of a manuscript of Restoration through Confession of Impairments & Breakages (Nyams chag bshags pa’i bskong)

Text and Translation

༁ྃ༔ རྒྱ་གར་སྐད་དུ༔ ཛོ་ཀི་ནི་ས་སྭ་མ་པྲ་དི་ན་མ༔ བོད་སྐད་དུ༔ རྣལ་འབྱོར་གྱི་དམ་ཚིག་བསྐང་བ་ཞེས་བྱ་བ༔ ཆོས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ༔ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞི་ཁྲོ་རབ་འབྱམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ༔ རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང༔ ཉམས་ཆག་བསྐང་བའི་ཆོ་ག་འགྱོད་ཚང་གི་བཤགས་པའི་རྒྱལ་པོ་འདི༔ ཇི་ལྟར་བྱུང་པའི་ཁུངས་དང་གླེང་གཞི་ནི༔ འདོད་ཁམས་ཀྱི་གནས་རིགས་འདི་ན༔ བྲམ་ཟེ་དུང་གི་ཕྲེང་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ༔ གོ་ཟུ་དུང་གི་ཕྲེང་བ་གོན་པ༔ རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ལ༔ སློབ་མ་རྒྱལ་པོའི་ཕྲུ་གུ་ཞིག་ཡོད་པ་ལ་བྲམ་ཟེ་སློབ་སྦྱོང་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ༔ རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་པར་གྱུར་པ་དང༔ རྒྱལ་པོའི་ཕྲུ་གུའི་བསམ་པ་ལ༔ ངའི་གོང་ན་བྲམ་ཟེ་འདི་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་མེད་པས༔ འདི་ངའི་གོང་དུ་མི་བཏང་སྙམ་སྟེ༔ བྲམ་ཟེ་ལ་རྒུན་ཆུང་བླུད་ནས་ར་རོ་བ་དང༔ བརྒྱལ་བ་ལ་མིག་ཁབ་ཀྱིས་བཙགས༔ ལྕེ་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་ཏེ་གཅད༔ ལུས་ལ་རུས་སྦལ་གྱི་ཁྲག་གིས་བྱུག༔ བུད་མེད་མང་པོས་ཀྱང་ལུས་བརྫིས༔ སྒྱིད་མ་ཡང་གཅད་དེ་བཞག་པ་ལས༔ ནང་པར་བྲམ་ཟེ་དྲན་པ་བག་ཅིག་རྙེད་ནས༔ མིག་ཕྱེ་བས་ཀྱང་ལོང་ནས་མེད༔ དྲུང་ན་སུ་འདུག་འབོད་པར་བྱས་པས་ཀྱང་ལྕེ་མེད༔ ལང་ནས་འགྲོ་བར་བྱས་པས་ཀྱང་སྒྱིད་པ་དང༔ བུད་མེད་མང་པོས་ལུས་བརྫིས་པས་མགུལ་མ་ནུས༔ ལུས་རུས་སྦལ་གྱི་ཁྲག་གིས་བྱུག་པས་ཀྱང༔ ཆུ་བུར་དང༔ ཀོང་པ་མང་པོ་བྱུང་སྟེ༔ ལུས་ཀྱང་འཁུམས༔ དྲན་པ་ཡང་ཉམས་པ་སྙམ་བྱེད་དོ༔ དེ་ནས་བྲམ་ཟེའི་བསམ་པ་ལ༔ བདག་འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པ་འདི༔ ཚེ་རབས་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཅིག་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་ཕྲག་དོག་གི་དབང་གིས་ང་གོང་དུ་ཤོར་བར་དོགས་པ་ཞིག་གིས་བྱས་སམ་བརྟགས་པས༔ སློབ་མ་རྒྱལ་པོའི་ཕྲུ་གུས་བྱས་པར་རིག་ནས༔ བྲམ་ཟེ་དམོད་པ་བོར་བ༔ རྒྱལ་པོའི་ཕྲུ་གུ་ཁྱོད་ལ་ངས་སློབ་སྦྱོངས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས༔ ང་ལ་འདི་འདྲ་བའི་ལས་ངན་པ་བྱེད་པ༔ ཁྱོད་ཀྱང་སྲོག་གི་ལན་ཆགས་ཅིག་གིས་ཚེ་ཐུང་ལ༔ སེམས་ཅན་ལུས་སྲུལ་པོ་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་ལ༔ དེའི་ལུས་ལ་ཡང་མིག་མེད་པ་དང༔ ལྐུགས་པ་དང༔ མཛེ་དང༔ ཤུ་བ་དང༔ ལུས་ལ་ཤ་ཟ་མོ་སྟོང་གི་ཚང་འཆའ་བ་དང༔ རྐང་པ་འཆད་པ་དང༔ ཚེ་འཕོས་ནས་ཀྱང་དམྱལ་ཁམས་བཅུ་དྲུག་གི་ཁ་འཁོར་ནས་ཐར་པའི་དུས་མེད་པར་གྱུར་ལ༔ ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་འཕགས་པའི་ཞལ་ཉི་ཟེར་ཙམ་ཡང་མི་མཐོང་ཞིང༔ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མྱུ་གུ་སྐམ་པར་གྱུར་ཅིག༔ ཅེས་དམོད་པར་བོར་བས༔ བྲམ་ཟེ་ཉིད་ཀྱང་ངན་སེམས་ཀྱི་དམོད་པས༔ དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཤ་ཟན་ཁྭ་མགོ་དཀར་པོ་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་སོ༔ དེའི་མོད་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཕྲུ་གུ་དེ་ཡང་ཤི་བར་གྱུར་ཏེ༔ བྲམ་ཟེའི་རིགས་ལ་བུ་ལ་གདུང་བ་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་སོ༔ བུ་འདོད་པའི་དོན་དུ་མོ་དང་ཕྱ་དང་པྲ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ་ལན་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས༔ དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཤ་ཟན་ཁྭ་མགོ་དཀར་པོ་ཅིག་ཡོད་དེ༔ དེ་ཚེ་འཕོས་ནས་བུར་སྐྱེ་བར་མཐོང་ངོ༔ ལོ་མང་དུ་ལོན་པ་དང༔ ངང་ཐུང་ནས་བྱ་བ་མང་པོ་བསོགས་ནས་བསད་པས༔ བུར་སྐྱེས་པ་ལས༔ བུ་དེའི་མགོ་ལ་ལྕགས་ཀྱི་འཛེར་པ་ཅིག་སྐྱེས་ཏེ༔ སྤྱི་བོ་ནས་མཆེད་པས༔ ཐོད་པ་ཇི་བཞིན་ཁེབས་ཏེ༔ མདངས་ཀྱང་ཤོར༔ སྐྱེད་ཀྱང་མེད་དོ༔ མོ་དང་དཔྱད་བྱས་པས་རིམ་གྲོས་མ་ཕན་ནོ༔ ཕས་ལན་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་མ་བཟོད་དེ༔ དེ་ལྕེས་ལྡགས་པས་ཆུ་བུར་དུ་སོང་སྟེ༔ མདངས་དང་ཡང་ལྡན་སྐྱེས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་གྱུར་ཏེ༔ བུ་དེའི་མིང་བྲམ་ཟེ་མིའི་ཐོད་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་སོ༔ དེ་ནས་འཛེར་པ་ཟད་པ་དང༔ ཕ་ལྕེ་བརྡོལ་ཏེ་ཤི་བར་གྱུར་ཏོ༔ རང་གི་ཉེས་བྱས་དང༔ བྲམ་ཟེའི་དམོད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་ནང་ནས་ལུས་སྲུལ་པོ་གཅེར་བུ་ཅན་བྱ་བར་སྐྱེས་ནས༔ ལུས་ལ་ཤ་ཟ་མོ་སྟོང་གི་ཚང་འཆའ་བ་དང༔ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མྱུ་གུ་སྔོ་སྐམས་སུ་གྱུར་ཏེ༔ འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་ལུས་དང༔ སྡུག་བསྔལ་དུས་ཅིག་ཏུ་མྱོང་ནས༔ ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ཏོ༔ དེ་ནས་ཕྱོགས་བཅུ་ནས༔ བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ལས༔ ཐུགས་རྗེ་བྱམས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་དེ༔ བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང༔ ཀུན་རིག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཉིས་སུ་སྤྲུལ་ཏེ༔ ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་བྱིན་བརླབས་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་སྤྲུལ༔ རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བྱིན་བརླབས་ལས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེར་སྤྲུལ་ནས༔ ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང༔ ཀུན་རིག་གིས༔ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ༔ འདོད་ཁམས་ཀྱི་གནས་རིགས་མ་གི་ན་སློབ་མས་སློབ་དཔོན་ལ་ཉེས་པ་བྱས་པའི་རྣམ་སྨིན་ལས༔ སེམས་ཅན་ལུས་སྲུལ་པོ་གཅེར་བུ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཅིག༔ སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གདུངས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མྱུ་གུ་སྐམ་ཏེ༔ ཚེ་འཕོས་ནས་དམྱལ་ཁམས་བཅུ་དྲུག་ལས་མི་ཐར་བས༔ དེ་ལས་ཁྱེད་གཉིས་ཀྱིས་བཟློག་ཅིག༔ དེ་ལས་མ་བཟློག་ན་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཞན་གྱིས་ངན་སོང་དུ་ལྷུང་བ་ནི་སླར་ཡང་ཐར་སྲིད་ཀྱི༔ སློབ་དཔོན་ལ་སློབ་མས་ཉེས་པ་བྱས་པའི་རྣམ་སྨིན་ནི་ཐར་པའི་དུས་མེད་དོ༔ ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང༔ དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང༔ ལག་ན་རྡོ་རྗེས་གསོལ་པ༔ འདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་ན་བདག་གིས་ལྡོག་པའི་ཐབས་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་ཞུས་པས༔ ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྤྱི་ཁྲུས་ན་རག་དོང་སྤྲུགས༔ འགྱོད་ཚང་གི་རྒྱལ་པོ་སེམས་ཅན་དེའི་རྣ་བར་སྒྲོགས་ལ༔ ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་འགྱོད་ཚང་བྱེད་དུ་ཆུག་ལ་བཟློག་ཅིག༔ ཀུན་རིག་སྣང་བར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་རིགས་ཀྱི་བུ༔ ཕྱི་ནང་གསང་བ་གསུམ་གྱི་དབང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྐུར་ལ་ལྡོག་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང༔ དེ་ནས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང༔ ལག་ན་རྡོ་རྗེས༔ བྲམ་ཟེ་མིའི་ཐོད་པ་ཅན་དང༔ སེམས་ཅན་ལུས་སྲུལ་པོ་ཅན་དེ་གཉིས་ཀྱི་གན་དུ་བྱོན་ནས༔ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་བཀའ་སྩལ་པ༔ བྲམ་ཟེ་མིའི་ཐོད་པ་ཅན་དང༔ སེམས་ཅན་ལུས་སྲུལ་པོ་ཅན་ཁྱེད་གཉིས་ཉོན་ཅིག༔ སྔོན་ཚེ་རབས་ཡང་སྔ་མ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་ཡིན་པས་བསྐལ་བའི་མཐར་སྡུག་བསྔལ་ལས་མི་ཐར་བས ་བཤགས་ཚང་གྱིས་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པས༔ བྲམ་ཟེ་མིའི་ཐོད་པ་ཅན་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང༔ ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ༔ བདག་ཅག་རྣམས་ལ་ཉེས་པ་ལ་བཤགས་ཐབས་བསྟན་དུ་གསོལ༔ ཅེས་གསོལ་པ་དང༔ ལག་ན་རྡོ་རྗེས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བས༔ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མྱུ་གུ་སྔོ་སྐམ་སླར་གསོས་ཏེ༔ བྲམ་ཟེ་མིའི་ཐོད་པ་ཅན་དང༔ སེམས་ཅན་ལུས་སྲུལ་པོ་དང༔ ཕྱོགས་བཅུའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀུན་གཞི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་ཕྲད་པར་བྱས་ཏེ་འབད་པས་མཇུག་རིག་འཛིན་རྣམ་པ་ལྔ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པར་གྱུར་ཏོ༔ ཞུས་པ་དང༔ གླེང་གཞིའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ༔༔

Restoration through Confession of Impairments and Breakages, Chapter 1 (2–8)

In the language of India: *Yogino-samaya-prāti-nāma

In the Tibetan language: rnal ’byor gyi dam tshig bskang ba zhes bya ba

Homage to the dharmakāya Vajradhara Samantabhadra!

In this class within the Desire Realm, there was once a brahmin called Conch-Garlanded, who wore a garland of conch shells as clothing and possessed miraculous abilities. He had a pupil who was the son of the king. When this prince had completed his education under the brahmin, he had grown learned in the five sciences. On one occasion he thought: “But for this brahmin, there is no one who is superior to me. I shan’t allow him to surpass me!” He poured alcohol for the brahmin, who soon became intoxicated and fell unconscious. Then he stabbed the brahmin in the eyes with a needle, pulled out and sliced off his tongue with a hook, and smeared his body with the blood of a tortoise. He invited some women to trample upon the brahmin’s body, broke his legs, and abandoned him. When the brahmin regained consciousness the following day, he tried to open his eyes, but discovered that he was blind; he tried to call out to anyone nearby, but found that he had no tongue; and he would have risen and walked away, but found that his knees had been cut. As his body had been trampled by the women, he was unable to move. The tortoise blood that had been smeared on his body had given him blisters and sores, and his skin had shrivelled up. Drifting back into unconsciousness, he wondered, “Is this the ripening of actions from a previous life? Or is it due to some envious rival trying to eliminate me?” Investigating, he realized that it was the prince’s doing, and issued the following curse:

“Princely child, you have inflicted this evil upon me after I offered you a complete education. Now through this karmic debt of life, your own life will be cut short! May you be reborn as a beast with a rotten form! In that form, may you be blind and mute! May you suffer leprosy and ulcerous sores! May a thousand flesh-eating demonesses make a nest of your body! May your legs be broken! Once you die, may you pass through the sixteen hell realms and never find freedom! In all your lives, may you never behold so much as a single ray of light from the sun-like faces of the Noble Ones! And may the shoots of your awakening wither and die!”

This was his curse. And since he had made it with an evil mind, he was reborn as a flesh-eating, white-headed crow in a charnel ground. At the same time, the prince also died and was reborn in the brahmin caste as one who desperately desired a son. In his yearning for a male heir, the brahmin resorted to such measures as (dice) divination and (mirror) prognostication. In this way he saw that there was a flesh-eating, white-headed crow in the charnel ground, which, when it died, would, through karmic debt, be reborn as his son.

After many years had passed, and he had accumulated many deeds out of impatience, he killed the bird, so that it was reborn as the son. On this child’s head there developed an iron lump, which protruded from his forehead and covered his entire head like a turban, causing him to lose his healthy glow and preventing him from growing. Rituals performed on the basis of divination and prognostication did not help. The father, through the force of the karmic debt, could not bear it. He licked the growth but his tongue broke out in blisters. The child regained his radiance and grew much larger, becoming known as “Brahmin with a Human Turban.” When the growth eventually disappeared, the father’s tongue split open and he died.

As a result of his own crimes and the brahmin’s curse, he was reborn among sentient beings as ‘One with a Rotten Naked Form’ (lus srul po gcer bu can). His body was infested with a thousand flesh-eating demonesses. The fresh shoots of his future enlightenment had withered, and, by experiencing the physical forms of the six classes of beings and their various sufferings all at once, he underwent extreme torment.

Meanwhile, throughout the ten directions, the buddhas were acting for the sake of beings with the compassion and loving kindness that radiated from the primordial wisdom of their enlightened minds. And among those emanated through the minds of these buddhas were the glorious Lord Samantabhadra and all-knowing Vairocana. Through Samantabhadra’s blessings, Vajrasattva emanated, and through Vairocana’s blessings, Vajrapāṇi appeared. Samantabhadra and Vairocana then addressed Vajrasattva and Vajrapāṇi, saying: “Down there, among the classes of the Desire Realm, through the ripening of crimes committed as a student towards his teacher, there is one known as ‘One with a Rotten and Naked Form.’ He is afflicted by various miseries, and the shoots of his future enlightenment have withered. Even when he dies he will not escape the sixteen hell realms, so you two must expel him from there. You must do so because while other forms of ripening might involve only a temporary fall into the evil destinies and still hold the possibility of liberation, the ripening of such crimes by a student towards his teacher can leave no opportunity for liberation.”

Vajrasattva and Vajrapāṇi then replied, “Please teach us the methods whereby we can expel him from there when the time comes to tame him.” Samantabhadra addressed Vajrasattva and said: “Son of noble family, pronounce the ‘universal cleansing rite’ (spyi khrus) for practitioners, Dredging the Depths of Hell (Na rak dong sprugs), the sovereign practice of remorseful purification’ into the creature’s ear, and have him perform the purification through remorse by means of body, speech and mind. This will expel him.”

Then all-knowing Vairocana said to Vajrapāṇi, “Son of noble family, you can expel them by bestowing the outer, inner and secret empowerments.”

Glorious Vajrasattva and Vajrapāṇi then arrived before the brahmin Human Turban and the creature Rotten Form, and Vajrasattva said, “You two, brahmin Human Turban and creature Rotten Form were in a former time master and pupil. Now that your samaya has degenerated you will not be freed from suffering even at the end of this aeon. So you must confess and purify!”

In response, the brahmin Human Turban requested the glorious Vajrasattva and Vajrapāṇi to teach them the methods for confessing their faults. Vajrapāṇi granted them empowerment in stages, so that the withered shoots of their enlightenment were revived. And he said, “Brahmin Human Turban and creature Rotten Form, and all male and female practitioners who have entered the door of the secret mantra throughout the ten directions, through coming into contact with the all-ground, bodhicitta, and by applying effort, you will ultimately traverse the five levels of an awareness-holder (vidyādhara).”

References

Bram ze dung phreng can gyi lo rgyus zur tsam in Zhi khro dgongs pa rang grol gyi chos skor. Delhi: Sherab Lama, [1975]–1976. 1: 29–34.

’Gyod tshang rgyal po’i byung khung lo rgyus dang bcas in Zhi khro dgongs pa rang grol gyi chos skor. Delhi: Sherab Lama, [1975]–1976. 1: 21–28.

’Jigs med gling pa, 2005 (?). Bla ma dgongs ‘dus kyi cho ga’i rnam bshad. Ser rta rdzong: Gser ljongs bla ma rung lnga rig nang bstan slob grwa chen mo.

Nyams chag bshags pa’i bskong in bKa’ brgyad bde gshegs ’dus pa’i chos skor. Paro: Ngodrup. 1979–1980. Vol. 12 (Na) pp. 1–83.

Nyams chag sdig sgrib thams cad bshags pa’i rgyal po na rag dong sprugs in dPal spungs dpe rnying gsar bskrun las dkyil chog phyogs bsgrigs. (14 vols.). Upper Bhattu, Distt. Kangra: dPal spungs gsung rab nyams gso khang. 2005. Vol. 3, pp. 165–178.